bonus-mind:

—B_M—

(bendeoylediyodumzaten gönderdi)

Duygular eskidikçe yüzler de eskiyor. 
Fark etmiyoruz belki, aynalara da yansımıyor ama her yitirilmişliğin bir izi var mutlaka.
Aşk çoğu kez makyajını değiştirip öyle çıkıyor karşımıza, değişmiş olsa da tanıyoruz onu.. 
Belki de birşeylere başlamanın heycanıyla, mutlulukların ardına sığınan acıları göremiyoruz. 
Fark ettiğimizde kimi zaman çok geç oluyor 
Kimi zaman da alamıyoruz kendimizi, 
Bildiğimiz gördüğümüz halde acıtılmaya yürüyoruz, korkarak ve aşkın affına sığınarak.. 
Ve sonlara geldiğimizde canımız yandığında bir daha başlamamak üzere terk ediyoruz aşkı, ya da öyle sanıyoruz, gözyaşlarımıza sığınıyoruz.. 
Bunu hayatımızda kim bilir kaç kere yaşıyoruz.Başladığında çok ışıltılı görünen her şeyi, kaç kere hayal kırıklıklarıyla yitiriceğimizi bilmediğimiz halde, bundan vazgeçemeyeceğimizi kabulleniyoruz.. 
Aşkı bulma umuduyla ilerlediğimiz yolda ,hatırlayacağımız güzel şeyler de olmalı diyerek yokladığımız 
hafızamızda yarım kalan birkaç küçük gülücük karşılıyor bizi …
Paylaşılanlar artık paylaşılmadığında gülümsetebilmelidir öyle değil mi?
Düşünürsünüz anlamak zordur çoğu zaman 
İçinizde hissedersiniz, gerçekten oymuş gibi …. 
Onunla geçen zamanda aldığınız her nefeste içinize çektiğinizdir o. 
Gülümsemesiyle uyuduğunuz, dokunuşuyla titrediğiniz ve bunun gibi bir çok şeydir O.
Ama bir gün gözlerinizi açtığınızda birden yokluğuyla çarpıştığınızda O.
O an anladığınız O yine “O” değildir.. 
Yaşananlar tekrar yaşanır tekrar , tekrar , tekrar , tekrar ve tekrar…
Ta ki O nu bulana kadar…

(bendeoylediyodumzaten gönderdi)